MomentumpK

มาดูเมะเรื่องนี้กันนะครับสำหรับที่ยังไม่ได้ดู โคตรมันส์ครับ

http://video.mthai.com/player.php?id=18M1247151517M0 <<< สนใจอยากดูเปิดดูเลยครับ พอดีลองอัพไงมันไม่ขึ้นอะครับ งง

 

อึดอัดคร๊าบ ระบายๆๆๆ แฮะๆๆ :P

เริ่มด้วยความเหงา...มันก็(คง)จะจบด้วยความเหงา

            ชีวิตผมเริ่มต้นด้วยชีวิตเด็กผู้ชายม.ปลาย (ปลายภาคสุดท้ายด้วย) ซึ่งก็คงจะเหมือนวัยรุ่นทั่วๆ ไปคนอื่นๆ ถ้าผมไม่ได้เป็นแบบนี้ แบบไหนน่ะเหรอครับ? ก็เป็น...สาเหตุนั้นมันก็อยู่ที่ตัวตน^๑และ นิสัย ของผมเองโดยความคิดส่วนตัวของผมนั้นคิดว่ามันต่างจากคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่แห่งนี้มาก เพราะตัวผมเองเป็นเด็กต่างจังหวัด เรื่องของสังคมนั้นไม่ต้องพูดถึงให้มากหรอกครับมันเป็นโลกที่แคบมาก(สำหรับผม) แต่...ถึงมันจะแคบ ผมก็อยู่กับมันไม่ได้...ซักที ทั้งที่เมื่อก่อนที่ผ่านๆ มา ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะผมรู้ว่าตัวตนของผมนั้นเป็นอะไรมานานแล้วครับ ตอนแรกก็เหมือนจะทำใจให้ยอมรับมันได้ แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วมันก็...ผมรู้สึกว่า สมเพช ตัวเองมาก ไม่ใช่ว่ามันไม่ดีอะไรนะครับ การที่จะเป็นอะไร หรือทำอะไร มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเราที่เลือกว่าจะทำมันเอง ว่าจะทำดีไหมก็แค่นั้น แต่...สังคมก็คงจะไม่ยอมรับมันอย่าง.....๑๐๐ เปอร์เซ็นต์.....ซึ่งถ้าจะเถียงว่า “สังคมเค้ายอมรับกันหมดแล้ว”   ผมก็คิดว่ามันคงไม่เต็มร้อย ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ หรอกครับ   “ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง”

            อ่า....ลืมครับ แฮะๆๆ แนะนำตัวนิดส์นึงละกัน ผมชื่อ ..^๒ ครับ ผมเป็นลูกคนเดียวครับ ผมอยู่กับพ่อ แม่ตายตอนผมจะขึ้นม. ๒ น่ะครับ ท่านเป็นมะเร็งตับระยะที่ ๔ อยู่กับผมได้เพียง ๔ เดือนเอง (เพราะผมพึ่งจะได้กลับบ้าน) แต่จะว่าไปก็ไม่เชิงว่าได้อยู่กับพ่อหรอกครับ เพราะว่าด้วยความที่ผมย้ายออกมาเรียนมัธยมที่ต่างอำเภอจากบ้านของผมเอง และ พ่อผมก็ทำงานอยู่อีกจังหวัด จะกลับมาบ้านก็วันศุกร์ (บ้านผมอยู่ในตัวจังหวัดน่ะครับ อำเภอเมืองนั้นแหละ) ซึ่งในตอนแรกๆ (จนเกือบจะถึงตอนปลายๆ) นั้น ผมได้อาศัยอยู่กับแม่ของพ่อ (“ย่า” ครับยังจะเล่นอีก...โอ้ย...โทษครับ...ไม่เจียม...อิอิ) บ้านของย่านั้นอยู่ใกล้ๆ อีกอำเภอที่ติดกับอำเภอที่โรงเรียนมัธยมผมตั้งอยู่ครับ แต่ไม่ไกลมากนะครับ ก็ ๓๐ กิโลเมตรเอง พอจะขึ้นม. ๖ ผมก็ได้ตัดสินใจขอ(ท่าน)พ่อ มาอยู่หอนอกจะได้ใกล้โรงเรียน (จริงๆ โรงเรียนผมเป็นโรงเรียน ประจำ + ไป-กลับ ครับ) เพื่อความสะดวกและประหยัดเวลาในการเดินทางไปเรียนของผม หุหุ เพราะผมคิดพอผมขึ้น ม. ๖ กิจกรรมที่จะต้องทำนั้นมีมากและอาจจะมีปัญหาในการเดินทางกลับ เพราะตอนที่ผมอาศัยอยู่กับย่าเวลาจะไปโรงเรียนก็ต้องขึ้นรถรับ-ส่งครับ โดยเวลาไปกลับมันก็ต้องตรงเวลา โดยเฉพาะยิ่งเวลาจะกลับด้วยแล้ว...ไม่ต้องพูดถึง แต่ผมมันเป็นไม่ชอบกลับเร็วชอบหาอะไรทำก่อนจะกลับ เลยตัดสินใจว่าจะออกมาอยู่หอนอก

แต่...ผมว่า...ผมคิดผิดไปครับ และ มันก็ผิดไปจริงๆ เพราะก่อนที่พ่อผมจะอนุญาตนั้นพ่อเค้าได้พูดกับผมว่า “แล้วลูกจะอยู่ได้ไหมละ” ตอนแรกผมก็คิดว่าพ่อคงจะหมายถึงจะอยู่คนเดียวเองได้ไหมผมเลยคิดว่าเผื่อตัวเองจะโตขึ้นครับ ผมก็เลยเถียงจนได้มาอยู่หอนอกครับ แต่...ผมว่าผมคงจะตีความหมายของท่านพ่อผิดไปจริงๆ  ซึ่งที่พ่อพูด “จะอยู่ได้ไหม” คงจะเป็นสาเหตุของ “นิสัย” ของผมเองครับ ซึ่งยอมรับเลยนะครับว่า คนที่รับนิสัยจริงๆ ของผมได้ ก็คงจะมีแต่ท่านพ่อกับท่านแม่เพียงเท่านั้นแหละครับ และมันก็เป็นจริง น่ะแหละครับ พออยู่ได้ซักพักผมก็มีปัญหากับเพื่อนที่อาศัยอยู่ใกล้กัน (พักคนละห้องแต่พักเจ้าเดียวกันแถมอยู่ห้องเรียนเดียวกันและ(คงเกือบจะ)สนิทกัน) และปัญหานั้นเองที่มันมาเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งการใช้ชีวิต การทำตัว การวางตัว เพราะอะไร? มันคงจะเป็น..ไม่ซิ...มันเป็นที่ตัวของผมเองนั้นแหละครับ ที่สร้างปัญหาขึ้นมาเอง ด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจของผม ไม่ยอมใคร พูดอะไรไม่คิด ทำไรอะไรไปตามอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยที่จะไตร่ตรอง ซึ่งมันก็คือตัวตนของผม นิสัย ของผม ที่มันมาสร้างปัญหาให้กับตัวของผมเองที่อาจจะไม่มีทางแก้มันได้.....จบกับบทนำครับ

ออกแนวนิยายไปไหมครับ ๕๕๕+

 

edit @ 27 Oct 2009 21:06:14 by MopK!

สวัสดีครับ ผม ชื่อ ... หรือ MopK นะครับ หึหึ

edit @ 26 Oct 2009 22:42:32 by MopK!

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก